Volunteerism is Alive and Kicking

   Marc Magsalin, Asst. Principal Unit 2

     12. 11. 2004. Shangri-la. Robinson’s Galleria. SM Megamall. Unimart. As shoppers were busy completing their gift list, a group of student and teacher volunteers welcomed each one of them with a smile and a piece of paper saying: Sagip Pasko: Feast of the Poor…making Christmas happen. What can they say about this X(mas)perience?

     I was completely overwhelmed and humbled by the experience of seeing teachers and students sweating it out in the mall with little preparation for such an outreach activity. Those who signed and showed up should be commended for this great act of service. More than anything else, the spirit of volunteerism is alive in Xavier School as embodied in our desire to give more and be men truly for others and with others.

     I’m so happy that in my own little way, I had been an instrument for this worthy cause. I’d be glad to do it again for as long as it is needed.

   Nagayuma

   Zarah Grace Calimag - Gagatiga, GS Web Editor

     Para sa akin, may kung anong gayuma ang Pasko. Bakit ba kung kailan malamig ang hangin at napapaliguan ng Christmas lights ang buong siyudad, hindi ko maiwasang magsaya. May nakatagong ngiti sa aking puso at tila isa akong bata na umaasa sa isang hiwagang parating sa buhay ko. Sa totoo lang, marami akong hinaharap na pagsubok sa ngayon. Subalit, sa pagdating ng panahon ng advento tila napupuno ako ng pag-asa.

     Ganito rin kaya ang nararamdaman ng iba? May pag-asa kayang kumukutikutitap sa kanilang puso ngayong kapaskuhan? Paano na lang ang mga may sakit, ang mga may matitinding problema sa buhay, at ang mga nasalanta ng nakaraang bagyo? Magayuma rin kaya sila ng Pasko?

     Sa aking palagay, ay may kanya-kanyang gayuma ang Pasko sa bawat tao. Dahil may epekto ang bawat gayuma, iba-iba rin ang resulta nito. Maihahalintulad ko ito sa isang bukang liwayway na dahan dahang kumakalat sa aking katawan hanggang maramdaman ko ang init at makita ko ang liwanag. Init at liwanag na gusto kong ibahagi. Kaya noong ika-8 ng Disyembre, nakatuwaan kong magsuot ng sombrero ni Santa Claus at batiin ang bawat taong makita ko sa Xavier School ng “Mery Christmas”. Nangingiti na lamang sila, natatawa, subalit masaya akong makapagbahagi ng kasiyahan sandali man ito at may kababawan. Kahibangan ba? O nagayuma?

     Bukod dito, napagpasyahan kong tumulong sa Sagip Pasko. Kaya noong Sabado, Disyembre 11, 2004 nasa Robinson’s Galeria ako kasama ang iba pang mga volunteers. Binubuo kami ng mga guro sa grade school at mga mag-aaral na miembro ng GS Student Council. Mula 12.30 ng hapon hangang 5.30, nanghingi kami ng mga donasyon sa mga mamimili sa grocery department ng Galeria. Sa unang pagkakataon, nanghingi ako ng pagkain para sa ibang tao. Dati, nagbibigay lang ako sa Christmas Drive. Pa-donate donate, pa-campaign campaign dyan. Pa-sulat sulat ng article sa website para maraming donasyon. Sa pagkakataong ito, naging saksi ako sa mga mumunting milagro ng buhay.

     Sanay naman akong mag-volunteer at makibahagi sa mga outreach projects. Hindi rin naman ako mahiyain kaya ang panghihikayat sa mga mamimili sa Galeria ay naging madali para sa akin. Pero, hindi ko pa rin maiwasan ang panghinaan ng loob kung may mga tumatanggi at nagtataray. Ayon naman kay Bb. Dy, meron siyang mga maaanghang na pananalitang narinig mula sa ibang tao nang malaman nilang taga-Xavier kami at nanghihingi ng donasyon. Ngiti lamang ang ganti sa ganitong mga tao. Kahit naman isa-isahin ang mga pagsisiskap ng paaralan upang makatulong sa iba, maiintindihan kaya nila? Kaya sige lang kami. Hindi dapat patulan. Bigay ng leaflet dyan, tawag at ngiti dito, at lapit sa mga mamimili hangang mapuno rin ang aming kahon.

     Bandang alas dos, hinakot na ang unang rasyon ng mga naipon naming donasyon. At habang tumatagal, nasisiyahan kami sa aming ginagawa. Kitang kita ko rin ang saya sa mukha nina Kurt, Lance, Timothy, Ramon at Rocky sa tuwing may magbibigay at magaabot ng delata, noodles, gatas, isang kahon ng sari-saring grocery items. Hindi naman sa amin mapupunta ang mga ito, pero, masaya ang pakiramdam namin. Kahanga-hanga ang sigasig ng mga Xaverian. Sa aking palagay, isa itong napakahusay na aralin para sa kanila.

     Nakisalamuha sila sa iba’t ibang uri ng tao. May nakilala silang mag-inang mamimili na taga Infanta, Quezon. Hindi maiwasan nang matandang babae ang matuwa sapagkat maraming tumutulong sa kanyang mga kababayan. Silang mag-ina ay kasalukuyang nasa Maynila at dito nila balak magsimula ng panibagong buhay. Nasaksihan rin mga Xaverian ang iba’t ibang reaksyon ng mga tao at napatunayan na sadyang hindi madali ang manghingi. Nakipagusap sila sa mga empleyado sa grocery store. Para sa mga Xaverian, naging isang sulyap ito sa buhay ng isang ordinaryong manggagawa.

     Sadyang mapagbiro ang tadhana dahil, bukod sa mga empleyado sa grocery, nakausap at nakilala ng mga Xaverian ang isang alumnus. Wala kaming kamalay-malay na ang kausap na pala ni Lance at Timothy ay si G. Lance Gokongwei na pagkatapos magbigay ng kanyang donasyon, ay lumapit sa aming mga guro at saglit na nakipagusap.

     Matamis ang kanyang ngiti sa amin at nagpakasiguro siya kung kami nga ang mga gurong kasama ng mga Xaverian doon. Nagningning ang kanyang mga mata ng makita niya ang logo ng Xavier School. Tinuro niya ito at buong pagmamalaking sinabi, “My school.” Noong una, hindi rin namin inakala na si G. Gokongwei na nga iyon kung hindi pa binuko ni G. Peter Martin Gomez. Simpleng tao lang si G. Gokongwei. Wala siyang mga bodygurads. Nakamaong at puting polo shirt lang siya. Magiliw siyang nakipagusap sa kapwa niya mga Xaverian.

     Kahit kalahating araw lang ito, maraming C’s ang nagamit at naisakatuparan ng mga Xaverian na naroon. Ang pakiramdam ko nga, nagturo din kami nung Sabadong iyon ng mga aralin na hindi naman planado. Kahanga-hanga talaga ang araw na iyon. Bawat magbigay ng donasyon, maliit man o malaki, marami man o kakaunti ay ikinagagalak naming tanggapin. May dignidad sa pagbibigay, at pagpapakumbaba sa pagtangap. Tunay nga, na ang pagpapakita ng simpatya ay isang bukal na umaagos sa bawat puso ng tao. Sigurado ako na kahit hindi Pasko, maraming tutulong at makikipagtulungan sa mga nangangailangan. Hindi ko na inisip ang mga taong nagtaray at nambalewala sa amin. Ang mahalaga, nakatulong kami sa abot ng aming makakaya. Nakakapagod man, talagang ganyan pag nagayuma, hindi alintana ang hirap.

     Sa aking pag-uwi, paulit-ulit na naglalaro sa aking isip ang katagang "Charity begins at home', ika nga sa English. Lumabas ako sa aking tahanan nang araw na iyon. Bilang isang faculty ng Xavier School, lumabas din ako sa apat na sulok ng paaralan. Sa aking pagbabalik sa kanlungan ng mga taong nagmamahal sa akin at minamahal ko, sisimulan kong muling magbigay at magpakita ng kawanggawa sa kanila. Nang sa ganon, maibahagi rin nila ang kanilang sarili sa mundong ito na sabik na sabik sa gayuma ng Pasko.

   Keeping the Faith

   Shiela Mia Valencia, Moderator GS Student Council

     There are projects and there are projects. Activities are overflowing and never ending. But the Sagip Pasko outreach activity is one that I will long remember because it was done by volunteers, students, teachers and non-academic staff of Xavier School, who were quick to respond to the needs of the times. Simple. Nothing much, really. Yet, I consider it as an act of heroism for others.

Distributing leaflets may seem an activity so mundane, but it is in fact, very tiresome. It is actually a challenge to one's self esteem when customers, shoppers and people malling around refuse to accept one leaflet, more so, listen to the pitch. It requires great amounts of humility to do it for hours. And tremendous patience to stand there and ask for canned goods saying the same lines over and over.

On the other hand, the experience restores one's faith in humanity in general and on the Filipino in particular. There was this lady who donated goods for the drive when all the while, she was also from Infanta. She was in the supermarket buying new household stuff since they will start anew in Manila. There was also this parent from Xavier who donated so much, she almost filled our box to the brim. But my favorite Sagip Pasko moment was when two ladies donated all their grocery bags loaded with an assortment of goods for the drive. It surprised even the high school Xaverian who were helping them carry their grocery bags.

Truly, the Sagip Pasko was successful. Not only because we were able to raise so many donations, or have asked people to participate. But it was successful because, it brought out the best in us. This is a ray of hope that shines amidst this tough and troubled life. It is a sign that the capacity of the human spirit to make a difference is kept alive. For those who have lost faith and who are loosing faith, I hope that they get to read our stories and be inspired to keep the flame of faith burning in their lives.

Merry Christmas!

Go back to the top ^