Si Joboy ay isang batang pulubi na nakatira sa isang karton lamang.  Naghahalungkat siya araw-araw sa Payatas upang makakain.   Isang araw, nakakita siya ng isang pares ng tsinelas.   Mukhang bagong-bago ang mga ito.  Masaya niyang isinuot at nagpasya na siyang umuwi sa kanyang karton.  Napansin niya ang pagkislap ng tsinelas.

       Si Joboy ay mahimbing na nakatulog.   Habang siya'y tulog, nagsalita ang isang pares ng tsinelas.

     "Benjie!" Ang tawag ng tsinelas sa kabiyak.  "Sa wakas, may nakahanap na sa atin."

 Sumagot si Benjie, "Oo Berto. Ibigay natin sa bata ang isa sa mga hiling niya bilang pasasalamat."

      Nang sumikat ang araw, nagising si Joboy.  Nagulat siya nang nagsalita sa kanya si Benjie at Berto.

     "Ano?" Sabi ni Joboy.  "Paano kayo nakakapagsalita?  Nananaginip yata ako?"

     "Kami ay mahiwagang tsinelas," sagot nina Benjie at Berto.  "Matagal na kaming naghahanap ng amo.  Bilang pasasalamat, bibigyan ka namin ng isang hiling."

Mabilis na sumigaw si Joboy.  "Gusto ko ng malaking bahay!"  Hindi nagtagal, napansin niya na nasa loob siya ng napakalaking mansyon.  Naiyak siya sa tuwa at niyakap niya ang mga tsinelas. Pero, nag-isip siya.

     "Ito lang ba ang maibibigay sa akin ng dalawang ito?  Wala akong pagkain, tubig, o pera..."

      Hinarap niya sina Benjie at Berto. "Hindi ako kuntento dito!" Bigyan pa ninyo ako ng pagkain, tubig, pera, dalawang asawa, at... (nagtagal ng dalawang oras) ... pera, pera at dalawa pang asawa!"

      Nagtaka ang tsinelas.  "Hindi iyan pwede, Joboy.   Isang hiling na lang ang pwede naming ibigay sa iyo."

 Nagalit si Joboy.  "Kung hindi ninyo ako susundin, itatago ko kayo sa pinakamadilim na bahagi ng Payatas kung saan walang makakahanap sa inyo magpakailanman!"

      Natakot ang mga tsinelas.  "Sige na! Huwag mo na lang kaming itago."

      Sa mga sumunod na araw, dumami ang kayamanan ni Joboy, ngunit hiling pa siya ng hiling.  Hindi nagtagal, naging masyadong mayabang si Joboy. Payabang siya ng payabang hanggang isang araw, umakyat siya sa kanyang bubong at nagpahayag ng malakas, "Ako ang pinakamayamang tao sa mundo.  Walang makakapigil sa akin!"

      Isang gabi, bumalik si Joboy sa kanyang bahay galing sa paglalakwatsa. Iniwan niya ang kanyang tsinelas sa labas ng kanyang bahay upang hindi mabasa ang sahig ng kanyang bahay.  Pumasok siya sa kanyang bahay at siya ay nanood ng TV.

      Umulan ng malakas sa labas.  Hindi pinansin ni Joboy ang ulan.  Hindi niya alam na may malakas na baha sa labas ng bahay hanggang lumutang na ang tsinelas ni Joboy sa tubig.   Dinala ito ng tubig sa gitna ng kalye, kung saan sina Benjie at Berto ay sinagasaan ng isang malaking trak.  Sa panahon na iyon, biglang gumuho ang bahay ni Joboy at ito ay naging karton muli.  Ang kanyang mga asawa ay naging langgam.  Ang lahat ng kanyang kayamanan ay naging mga patak ng tubig.  Lumabas si Joboy, pero wala na sina Benjie at Berto.

      Sa lungkot ni Joboy, umupo siya sa kanyang karton.  "Sana lang ay hindi ako nasobrahan sa damot.  Tuloy, tumakas na ang tsinelas ko ... Hay... Sandali!  Hindi makakalakad ang tsinelas na walang paa!  Ano kayang nangyari?..."

      Bumigay ang kanyang karton, at ito ay bumagsak.

Go back to the top ^